भाग २: पहिला डाव आणि कोडचा सापळा

भाग २: पहिला डाव आणि कोडचा सापळा

अद्वैतने वॉशबेसिनमधील थंड पाण्याचा एक जोरात हबका तोंडावर मारला. पाण्याचे थेंब त्याच्या हनुवटीवरून ओघळत होते. त्याने पुन्हा मान वर करून आरशात पाहिले. चेहऱ्यावरचा थकवा आणि थरथर हळूहळू नाहीशी झाली होती. त्या जागी आता एक लोखंडी निश्चय दाटून आला होता.

"अद्वैत! किती वेळ?" दरवाजाबाहेरून अनघाचा आवाज आला.

"आलोच, अनघा. फक्त दोन मिनिटं," अद्वैतने स्वतःचा आवाज शक्य तितका शांत ठेवत उत्तर दिले.

त्याने कपाटातून त्याचा जुना, नीट इस्त्री केलेला फॉर्मल शर्ट काढला. शर्टची बटणे लावत असताना त्याचे लक्ष खोलीतील लहानशा स्टडी टेबलवर गेले. तिथे त्याचा जुना लॅपटॉप उघडा होता. स्क्रीनवर 'प्रकल्प कालचक्र' (Project Chronos) च्या अगदी सुरुवातीच्या कोडच्या ओळी चमकत होत्या.

बरोबर सात वर्षांपूर्वीचा हाच तो दिवस होता. आज दुपारी एका मोठ्या व्हेंचर कॅपिटलिस्ट कंपनीसमोर त्यांचे पहिले प्रेझेंटेशन होणार होते. आणि आजच संध्याकाळी विक्रांतने एका अज्ञात आंतरराष्ट्रीय क्लायंटचा हवाला देऊन प्रकल्पाच्या मुख्य कोडची एक 'बॅकअप कॉपी' स्वतःच्या हार्ड ड्राईव्हमध्ये मागून घेतली होती. तिथूनच विश्वासघाताची पहिली ठिणगी पडली होती.

'इतिहास पुन्हा घडणार नाही,' अद्वैतने स्वतःशीच म्हटले.

तो झपाट्याने लॅपटॉपसमोर बसला. त्याची बोटे कीबोर्डवर वाऱ्याच्या वेगाने धावू लागली. भविष्यातील सात वर्षांचे सखोल ज्ञान आता त्याच्या स्मरणात अगदी ताजे होते. त्याने मुख्य अल्गोरिदमच्या गाभ्यामध्ये काही सेकंदांत बदल केले. एक अत्यंत क्लिष्ट 'बायोमेट्रिक आणि रेटिना-सिग्नेचर लॉक' त्याने कोडमध्ये अंतर्भूत केला. त्यासोबतच त्याने एक गुप्त ट्रोजन—ज्याला सायबर भाषेत 'किल-स्विच' म्हणतात—प्रणालीमध्ये लपवून ठेवला. जर कुणी अद्वैतच्या वैयक्तिक कूटशब्दाशिवाय (Passkey) हा डेटा दुसऱ्या सर्व्हरवर कॉपी करण्याचा प्रयत्न केला, तर संपूर्ण अल्गोरिदम स्वतःलाच विस्कळीत (corrupt) करून घेईल अशी ती रचना होती.

लॅपटॉप बॅगेत भरून अद्वैत खोलीबाहेर पडला.

लॅबच्या खाली रस्त्यावर विक्रांतची चकचकीत सेडान उभी होती. विक्रांत ड्रायव्हर सीटवर बसून फोनवर कोणाशी तरी हसत बोलत होता. त्याचा तोच आत्मविश्वासू चेहरा, तेच महागडे घड्याळ आणि डोळ्यांत लपलेली तीच अमर्याद महत्त्वाकांक्षा.

त्याला जिवंत आणि हसताना पाहून अद्वैतच्या अंगात रक्ताची एक उसळी आली. त्याच्या छातीत गोळी घुसल्याची ती तीव्र वेदना क्षणार्धात जागी झाली. त्याने स्वतःच्या हाताच्या मुठी घट्ट आवळल्या, नखे तळहातात रुतली.

'शांत... अद्वैत, शांत. राग तुझा शत्रू ठरेल. हा विज्ञानाचा आणि वेळेचा पट आहे,' त्याने मनाला बजावले.

"अरे वा, शास्त्रज्ञ महाशय अखेर खाली आले!" अद्वैत मागील सीटवर बसताच विक्रांतने मागे वळून हसत म्हटले. "अद्वैत, आजचा दिवस आपल्या नशिबाची दारं उघडणार आहे. मी ऐकलंय, आजच्या पॅनेलमध्ये 'व्हॅन्गार्ड टेक'चे प्रतिनिधीसुद्धा आहेत. एकदा का त्यांनी फंडिंग मंजूर केली, की मग मागे वळून बघायचं काम नाही."

"हो विक्रांत... आजचा दिवस आपल्या दोघांसाठीही फार महत्त्वाचा आहे," अद्वैतने अत्यंत संथ आणि अर्थपूर्ण स्वरात उत्तर दिले. "काही गोष्टी आज अशा सुरू होतील, ज्याचा शेवट कोणालाच ठाऊक नाही."

विक्रांतने रीअर-व्ह्यू मिररमधून अद्वैतच्या चेहऱ्याकडे एक क्षण संशयाने पाहिले. त्याला अद्वैतच्या नजरेत काहीतरी वेगळे, काहीतरी अनाकलनीय जाणवले. नेहमी साधा, लाजाळू आणि तंत्रज्ञानात मग्न असणारा अद्वैत आज कमालीचा शांत आणि भेदक दिसत होता.

"तू ठीक आहेस ना अद्वैत? रात्री झोप नाही झाली का?" विक्रांतने विचारले.

"मी एकदम जागा आहे विक्रांत. कदाचित आयुष्यात पहिल्यांदाच मी डोळे उघडून जग पाहतोय," अद्वैत हलकेच हसला.

गाडी हायवेवरून सुसाट वेगाने आयटी पार्कच्या दिशेने निघाली. अनघा बाजूला बसून फाईल्स तपासत होती.

"अद्वैत, तू काल रात्री टॅकिऑन लहरींच्या स्थैर्याबद्दल जो फॉर्म्युला लिहिला होतास, त्यात काही त्रुटी वाटत होत्या. आज प्रेझेंटेशनमध्ये त्यावर प्रश्न विचारले तर?" अनघाने चिंतेने विचारले.

"काही अडचण येणार नाही," अद्वैत शांतपणे म्हणाला. "तो फॉर्म्युला मी आज सकाळीच दुरुस्त केला. 'क्वांटम एन्टांगलमेंट' स्थिर ठेवण्यासाठी आपल्याला मॅग्नेटिक शील्डची नव्हे, तर 'प्लॅन्क-लेव्हल फ्रिक्वेन्सी'ची गरज आहे. मी कोड पूर्ण अपडेट केला आहे."

अनघाने चमकून त्याच्याकडे पाहिले. "प्लॅन्क-लेव्हल फ्रिक्वेन्सी? पण हे तर केवळ थिअरीमध्ये मांडलं गेलंय. तू प्रॅक्टिकल मॅथेमॅटिक्स इतक्या लवकर कसं सोडवलंस?"

"कधीकधी उत्तरं समोरच असतात अनघा, फक्त तिथे पोहोचण्यासाठी एका धक्क्याची गरज असते," अद्वैतने खिडकीबाहेर पाहत उत्तर दिले.

अर्ध्या तासात ते कॉर्पोरेट टॉवरच्या ५ व्या मजल्यावरील भव्य कॉन्फरन्स हॉलबाहेर पोहोचले. तिथे बोर्ड मेंबर्स आणि परदेशी गुंतवणूकदारांची गर्दी होती.

हॉलमध्ये शिरण्यापूर्वी विक्रांतने अद्वैतचा हात धरला आणि एका कोपऱ्यात घेऊन गेला.

"अद्वैत, एक गोष्ट लक्षात ठेव," विक्रांतचा आवाज मंद पण अत्यंत सावध होता. "प्रेझेंटेशन तू देशील, पण गुंतवणुकीचे शेअर्स आणि बौद्धिक संपदा (IP Rights) यावर सह्या मी करीन. तुला तर माहितीच आहे, पेपरवर्क आणि बिझनेस डिलिंग तुझा प्रांत नाही. शिवाय सुरक्षेच्या कारणास्तव मुख्य अल्गोरिदमची एक कॉपी माझ्या खाजगी सर्व्हरवर टाकून ठेवू, काय?"

अद्वैतने विक्रांतच्या डोळ्यांत पाहिले. बरोबर सात वर्षांपूर्वी या क्षणी अद्वैतने सहज मान डोलावली होती आणि स्वतःच्या मृत्यूच्या वॉरंटवर नकळत स्वाक्षरी केली होती.

पण आज परिस्थिती वेगळी होती.

अद्वैतने विक्रांतच्या खांद्यावर हात ठेवला. त्याच्या चेहऱ्यावर एक गूढ स्मित उमटले.

"नक्कीच विक्रांत. अल्गोरिदमची काळजी तू मुळीच करू नकोस. यावेळी मी अशी सुरक्षा प्रणाली बसवली आहे, की जो कोणी हा कोड माझ्या परस्पर चोरण्याचा प्रयत्न करेल... त्याचा निकाल जागेवरच लागेल."

विक्रांत अद्वैतकडे पाहतच राहिला. त्या शब्दांमधील अंतस्थ इशारा विक्रांतला पूर्णपणे समजला नाही, पण त्याच्या पाठीच्या कण्यातून एक सूक्ष्म भीतीची लहर नक्कीच उमटून गेली.

"चल, वेळ झाली आहे," अद्वैत म्हणाला आणि कॉन्फरन्स रूमचे दार ढकलून आत्मविश्वासाने आत शिरला.

वेळेच्या या नव्या चक्रात, पहिल्या चालीची वेळ आली होती.